~Hastane koridorinda okunan Peri Gazozu üzüntüyü ve gözyaşını ikiye katlar.

 ~ belediye otobüsünde sean penn'e benzeyen ablayı gördüğümde anlamalıydım kötü bir kabus gördüğümü.

~Çok fazla ağladığında gözlerin şişme aşamasından sonra yani şakaklarından kocaman balyozlarla çiviler çakılmaya başlanır.Kafanı da hissetmez olursun ve sonra.

~beni o ilk öldüğümde zorla ağlatmayacaklardı ne güzel doğmamış numarası yapıyordum halbuki!

~Esma'nın yüzü,Esma'nın bakışı,Esma'nın gülüşü,Esma'nın duruşu... Esma gibi olamayacağımı/ölemeyeceğimi bilerek yaşamak ne kadar acı.

~belki de delirmemiz gerekiyordur,çıldırmalıyızdır hem de.Suriye'de bu kadar insan bu kadar çocuk ölürken ve hiç bir şey yapamazken aklımızı korumamalıyız.

3. "bir gün sana bir cuma ısmarlarım yürüyerek gideriz."

İnsanın hafızasının iyi olması bazen acayip bir yalnızlığa sürüklenmesine neden olabilir.
Hatırladığın abidik gubidik ayrıntıları senden başka kimse hatırlamadığından ,kendini onları uydurmuş gibi de hissedebilirsin...Ama konu bu değildi.Zaten konu da var mıydı ki.Olmayan konuya bir giriş cümlesi olmuş oldu,evet.

Estopa.Estopa diye bir ispanyol grup vardı ama.Amcam , "almanyadan akrabaların getirmesi gerekenler listesi"nin dışına çıkıp bize cd getirmişti.Estopa nın cd'si.Sanırım bizim pınar aylin nin,itiraf ediyorum ki sırf ucuz diye,büyük marketlerin birinden,bir sepetten seçip aldığımız kaseti gibi bir durumla almıştı o cd'yi.Tamamen bilinçsizce.Dinleyin diye verdi bize.O dönemler her evin baş köşesinde devasa vcd'lerin bulunduğu ve madem aldık bunu kullanmalıyız dönemleri.Bizim 15~16 yaşımızdı,metro fm'den kaset doldurma dönemi de aynı zamanda.Aldık ,kabul ettik dinledik,dinledikçe dinledik ve çok sevdik.Ama bir şarkıyı daha da çok sevmiştik.Şimdi gecenin bu kör vakti aklıma geldi melodisi.Album elimde olmadığımdan ve ismini de bilmediğimden bi dolu Estopa albümü dinleyip o en sevdiğim şarkılarını buldum sonunda.İşte yukardaki bütün tırı vırı bu yüzdendi.

Şarkının ismi tu calorro.Ne anlama geliyo bilmiyorum ama özlemekle ilgili bir şeyler olabilir/olmayabilir de.

Mutfak kanunları diye kanunlar çıkartıp süzme mercimek çorbasını yasaklayalım.Ülke genelinde pütürlü mercimek çorbasının yararlarından bahseden kampanyalar,pütürlü mercimek çorbası festivalleri,şölenler... 
Anneler üzülmesin,hain mutfak robotlarına karşı bilinçli olsunlar diye kendini bilmez blenderlar ve patlamaya hazır bomba olan gürültücü düdüklü tenceresinin tehlikelerinden bahseden paneller düzenlensin.Yeter ki mercimek çorbaları süzülmesin,anneler ellerini mutfak robotlarına kaptırmasınlar -ayrıca ellerini kesen anneler çocuklarını üzmeyip doktora gitsinler-

Sloganlarımız:"Yaşasın pütürlü mercimek çorbası"
"mercimek çorbası içindeki pirinci hissedin"


p.s.Rendeler,süzgeçler ve keskin bıçaklar da hem de ,masum değildirler.
 
p.p.s.Sıra sana da gelecek kızgın kızartma yağı!

vandal yürek

 İsmet Özel okuyan çocuk Alper Kamu hala 5 yaşında.Ama şimdi eskisinden daha da bıcırık;

"… kitabının kapağına bir göz attım. Erbain. İsmet Özel’in, kırk yaşına kadar yazdığı şiirleri derlediği kitaptı bu.  
“Kincilik kötüdür,” dedi insanı aşka davet eden bir tavırla gözlerini iri iri açarak. 
 “Yaşamak bir sanrı değilse öcalınmak gerektir,” diye karşılık verdim.
 Sonra onu taklit ederek gözlerimi kocaman açtım: 
“Öcalınmazsa çocuklar bile birden büyüyebilir.” 
 Ve böylece ilk kez ona kahkaha attırmayı başarmıştım. “İsmet Özel okuyan bir çocuk!” dedi. “Kimin aklına gelir?"

Hayatımla ilgili kötü sözler söylerken ben,yanımdaki kadın 360 derece lider diye bir kitap okuyordu otobüste.(Ya da onun gibi bir şey.)
"bu günün işini bugün yap" "bugün konuş" vs.gibi başlıklar vardı.iyi de o işler öyle olmuyor ki diyecektim de kötü kötü baktım sadece.Daha doğrusu yan yan baktım.Altını da çiziyordu üstelik teyze.Lider olma konusunda son derece kararlı.Tam da yerine denk gelmişim dedim içimden ya da dışımdan,bilmiyorum.Zaten sinirliydim de ve ağlamaklı.Bugün ilk kez isyan ettim.Planlanan şeylerin tıkır işleyeceğini düşündüğüm için en çok da kendime...

Lider olmak isteyen teyze de kocaman çantasına geri koydu kitabı.Ben de otobüsten inmek üzereydim zaten.O sırada işe dönüyordum, ağlamaklı...

Çoktan uyumuş ve hatta uyanıp daha sabah olmamış diyip sevinçle tekrar uykuya dalmış olmam gereken zamanlarda abuk sabuk şeyler düşünüp uyuyamıyorum.(suçu çaya da atabilirdim aslında.Kupalar ve fincanlarca demli çay içtim lakin çaya bunu yapamam) Hani şu üç dilek hakkım olsa ne dilerdim diye düşünüp düşünüp karar veremediğim zamanlardaki kadar abuk.

Nerden aklıma geldiyse Apdi Şakrak abimizi hatırladım.Aslında iş yerinde bugün Çiçek Abbas'ı izlemiştik.Sessiz de olsa filmi ezbere bildiğimizden dublaj yaparak.Çiçek Abbas'da şakir'in minibüsü parçaladığı sahneleri izlemeye dayanamıyorum mesela.Çöpçüler kralında Abdi'nin gazinoda düştüğü durumları izleyemediğim gibi.Ordan hatırladım.Bazı filmlerde ki bu filmler çok komik de olsalar bazı sahneleri atlamak istiyorum.Zaten çok da sevmem ama Hanzo'yu da izleyemem ben mesela. işler sarpa sarınca,adile naşit cabbar sevdasıyla ortaya çıkınca.

Başka filmler de vardı ama aklıma gelmedi ben de zaten çoktan başka düşüncelere geçtim bile...

Çöpçüler Kralı demişken Apdi'nin Hacer için dediği şu replik var bi de:

"kelimeleri yutarak konuşan bir çocuk olarak..."

 

 

Kandil perşembelere alıştırıp çarşambaya gelince, perşembe de ister istemez cumaya dönüştü bugün.
Her halukarda bana cumartesi cumartesi değilken ve cumanın haftanın içindeki yerinin bi önemi yokken
fazladan bir gün daha hafta uzamış gibi yani.
Halbuki sinek avlıyor bir haftadır iş yeri gerçi ben eti puf kutusuyla sinek avlamayı
bırakalı upuzun zaman oldu.Ama patron avladığı sinekleri çapulculara ve çapulculuğumuza bağlayıp söylendi durdu.
Zaten en yetkili abla da izne çıkacak zamanı buldu.
Yani hem melek hem yetkili/idareci abla hem de çapulculuk rolleri bana.
melek olup yetkili abla zor.melek olup çapulculuk tamam.
idarecilik konu dışı çapulculuktan mütevellit zaten.
İş yükü hafiledi böyle böyle biraz da.
Zaten kovulmak istiyorum da,bir faşo yazmadığım kaldı duvara, kovmuyor da kovmayacak.
Kime sorsam ama beş buçuk çalış diyor.
Ufukta ramazan var canım güzel ay ve yolların beş buçuğu aşkına.
sanırım bir kaç ay daha....
Sahi rüyalar... Alfred amcanın göründüğü sahnesi eksik hitchcock filmleri bu aralar.Hatta rüyanın esas sarışını bile var.

"...ben öyle bilirim ki yaşamak
berrak bir gökte çocuklar aşkına savaşmaktır
çünkü biz savaşmasak
anamın giydiği pazen
sofrada böldüğümüz somun
yani ıscacık benekleri çocukluğumun
cılk yaralar halinde;
yayılırlar toprağa
etlerimiz kokar
gökyüzünü kokutur
çünkü biz savaşmasak
uzak asya'dan çekik gözlerimiz
küba'dan kıvırcık sakallarımızla
savaşmasak
güm güm vurur mu kömürün kalbi kozlu'da
ke san'da, kandehar'da ümüğüne basılır mı vahşetin
ve sen boynunu öperken beni sarhoş
bir okyanusla titreten hayat
sevgilim olur musun.
ben savaşarak senin
bulanık saçlarından tutup
kibirli güzelliğini çıkartıyorum ortaya
dünya
kirletilmez bir inatla dönüyor
altımıza yıldızlar seriliyor
yüzüm suya davranıyor koşaraktan.
ve inzal."

Babanemle tom adlı cat birbirleriyle çok iyi anlaşmışlar, amcamın telefonunda tanışmışlar.
"Benim oğlumun telefonu" diyor babannem tom'a."Bu benim oğlumun telefonu", tom tekrarlıyor,
babanem kahkahalarla gülüyor,tabi tom da öyle.
Tom babanemi can kulağıyla dinliyor.
babanem amcamın telefonunu elinden düşürmüyor.
"Gel melek bak gel sen de konuş bu benim kedim" dedi babannem,
Tom salak salak tekrarladı.
Bu tom çok şebelek!
Babaneme gerçek kedi almalıyım.
Babannemle daha fazla konuşmalıyız.

 

"Probis ister misiniz?" dedim sadece.
Kapının önündeki iki velede.
"ama ama, ananem tanımadığın insanlar bi şey verirse alma dedi" dedi bıcırık olan.
Bıdık olan da tekrarladı onu kafasıyla.
Ben bi elimde market poşeti -her zamanki gibi- bi elimde probisler -beşli- öyle kaldım kapının önünde.
Haklılardı haklı olmasına da ne diyeceğimi bilemedim o anda.
ee evet ananeniz çok doğru söylemiş diyip utanarak probisleri poşete geri attım.
Çocukları bu ikilemde bıraktığım için üzüldüm de.
Kapıda cam parçaları gibi bir şeylerle oynuyolardı ben yanlarından geçerken,onlarla oynarsanız elinizi kesebilir demiştim.
Belki de bıcırık olan ona kızdı.
Yoksa çok mu güvenilmez bi halim vardı.
Ya da ya da probisi hiç sevmiyolardı.-zayıf ihtimal-
Her halükarda anane sözünden çıkılmaz iyi biliyolar.
Üzgün probisler bana kaldı...

"...şehri ispatlamaktan geliyorum."

..."işte yine o geliyor" diyorlardır ya da demiyorlardır ama diyorlarsa eğer,kesin ;"açılın,hergün koştur koştur yürüyen o kız geliyor" diyor olmalılar.
Ya da ya da,yolumu kuşatmış marketlere teslim olup abur ve cubur alışverişi ile eller kollar dolu görmüşlerse;
"aha,işte yine o ve marketten de alışveriş yapmış olduğu halde yine de hıphızlı yürüyebilen kız geliyor." diyor olmaları da mümkün.Ve sanırım benim iki ev dolusu insana baktığımı düşünüp halime acıyor da olabilirler.
 
Çünkü hep aynı güzergah ,hep aynı durak,hep aynı saatte, ordan geçerken.Hızlı adımlarla kalabalık caddeden yürürken,yürüyen ya da yürümeyen merdivenlerden üçer beşer koşarken...
Aklımda Wait for me'nin klibi ile.Level level atlarken günü.Eve gelince bir görev daha başarıyla tamamlandı edasında açarken kapıyı, geçerken odama,seçerken filmi...
 

Ev:
-Çok rüya görüyorum. Hem de çok fazla.
Bazen hayatım, bazen izlediğim filmlerle paralel rüyalar.
Gri ya da renkli.Korkular,kaygılar ya da hayallerle karışık.Bazıları fantastik film gibi,bazılarından sağlam dramlar çıkar.Bazıları fredy'nin kabularından bile daha kabus,bazıları hayallerle harmanlanmış oluyor.Çok dolaşıyorum çok fazla.Bazen Lynch çekiyor bazen Tarantino, bazen de yönetmen koltuğuna ben oturuyorum.
Bazen ama.
(Çok bazen dedim biliyorum)
 Sanırım rüya sabiti diye de bir şey var ama.

Yol:
--Günaydın İstanbul kardeş diye bir dizi vardı,canımın İstanbul köşesi diye de bir şarkı.Kitap okumaya çalışıp uyuklarken aklıma birden bunlar geliyor.Kafamı çevirip dışarı bakıyorum da boğazdan geçiyoruz,boğazdan geçerken uyanıveriyorum.Sonrası durağı kaçırma çalışmaları.Bugüne kadar hiç başaramadım.

İş:
---Poğça ve çayla florasan ışık altında kahvaltıların en kötüsü iş kahvaltısı.
Her sabah sıcak poğçaya yenilmek, üstelik etrafta margarinden insanları görmekten de değil sadece kötülüğü.Zeytinsiz,peynirsiz kahvaltı mı olurdan kaynaklı ve çayı soğutan zır zır telefon daha ilk vakitlerden çalıyorsa bir de,dramlardan bir dram oluyor işte.Şimdilik böyle.Yolların beş buçuk hali sağolsun.

İnsan yazmak istediklerini ,yazması gerekenleri yazamayınca başka şeyler de yazamıyor. Hem yazsa bile ortaya sıkıcı yol durumları,otobüs manzaraları,hep aynı işsel sorunlar çıkıyor.
Dolayısıyla aynı şeyleri yazıp duruyorum.Günler de hep aynı koşturmayla geçip gidiyor.
Tek gerçek haftasonu.
Anlatılması gereken de o zaten.
Cumartesi fazlasıyla cuma iken şimdi bir miktar da kendisi.
Kahraman canım pazarlar zaten kurtarıcı ve bol filmle geliyor.
Haftaiçinin akşam beş buçuk yolları güzel.Evin altıbuçuk haline yetiştiriyor.
Sonra gelsin filmler...
Haftaya bir başlamayagör ,bazı hayaller de geçmesine yardım ediyor.
Döngünün de böylesi güzel.
Sonrası Yozgat Blues bu perşembe.
Perşembeye kadar ölmememiz gerek.

Ev-iş arası uçar gibi gidip gelirken hayatım,sabah iki katlı otobüs konforunda,akşam 500T peşinde koşturmakla geçiyor.(Sana anlatmadım ama bir keresinde hareket halindeki bir otobüse atlamayı bile başardım.Otobüste ve bende hasar yok)
Kafamda bi dolu bilimkurgusal hayalle biniyorum her defasında otobüse.Işınlanma neden hala mümkün değil ki.Ve belki de onu bulan kişi bir 500T yolcusu olacak!
Ya da tamam hızlı yürüme süper gücümü geliştirsem de olurdu.Belki o zaman uçmayı da başarabilirdim,belki yani.
Böyle saçmalık düşünceler, hayallerle durakları geçiyoruz.Otobüste herkes yerli yerinde.İnsanlar farklı olsa da roller hiç değişmiyor.
Çok konuşkan kadrolu otobüs teyzeleri her zamanki korunaklı köşede.Otobüsün bağır çağır telefonla konuşan amcası görüşmesine başlamış bile.
"bu otobüs her gün çekilir mi"ciler gezmeden dönüyor. Söylenerek biniyorlar otobüse.
Oturabilen mutlu azınlık kıskanç bakışlar altında uyuklamaya çalışıyor.Telefonlarıyla hem hal olmuş otobüs gençleri başlar hep önde. Bir kısmısı telefonlarına bakıp gülümsüyor.
Camdan fırlamak üzere olanlar ve kapıyla bütünleşenler de yerlerini aldılarsa kadro tamamlanmış oluyor...
  
Yani,demek istediğim şu ki,işten ıstifa etmeyi başaramadım bu sefer.İşini sevmemek,mutsuz olmak ve başlı başına 500T yeterli bir istifa sebebi değilmiş.Şartları iyileştirme gibi bir şeyler zırvaladılar halbuki ben onlara şart koşmamıştım ki.Başarabilirseniz 500T'yi iyileştirin bakalım demeliydim aslında da neyse.Şimdiler de eskisinden de şiddetli iş arıyorum ,bakalım yeni bir iş bulmak yeterli bir işten ayrılma sebebi olabilecek mı?

Sevenleri mektuplar yazdılar Müslüm Baba'ya.Ben bir mektup yazamadım zaten yazsam da biraz ikiyüzlülük yapmış olurdum, yani onunla üç sene öncesinde tanışmış biri olarak.
Arabeski hiç sevmedim.
Küçükken küçük emrahlı küçük ceylanlı filmlere maruz kalmadım değil.
Hatta teypte çalmaya kaset olsun diye annemin teyzemden aldığı bir adet Ferdi Tayfur  kasetimiz bile olmuştu ,play tuşuna kirbit çöpü sıkıştırıp güç bela dinlenilen.
"Ya benimsin ya toprağın" kasetin adı.
Orhan babayla,Ferdi ile aram çok kötü olmasa da hiç ısınamadım bu melodilere. Müslüm Gürses ise bana daha uzak daha farklı bi yerlerdeydi hep.
Biraz korkutucu biraz tehlikeli gelirdi.Ergenliğin salak anlamsız kibirli hallerinde küçümsediğim bile olmuştur belki.
Şarkılarını zaman zaman duysam da ilk dinleyişim 2010 yılına tekabül etti.
İş yeri arkadaşları telefonuma göndermişlerdi şu şarkıyı.Sevmediğimi bildiklerinden ,senin telefondan daha iyi ses çıkıyor melek diyip kandırmışlardı.Tamam dinleyin ama hemen silerim demiştim.Benim telefonumda bu şarkı olamazdı.
Eve gittim ,bir kere de ben dinledim.
Silemedim şarkıyı.Anlatılanlar yabancı ama içindeki duygu çok gerçek geldi.Benim için bir anlamı olduğundan da değil ama dinledim işte.
Saygı duydum acısına.
Müslüm Gürses, Müslüm Baba olmuştu benim için de.
Sildin mi dediklerinde sildim demiştim ama sevmiştim.

Bunları anlatmanın,benim sevip sevmememin de bi önemi yok aslında.Onu sevenleri ona yeter.Ama umarım geç de olsa, Müslüm Baba beni evlatlığına kabul etmiştir.
Ve inşallah gittiği yerde acı değil hep mutlu şarkılar söyler.
Mekanı cennet olsun...
 

 

 

Değerli bilge Kedi,

Bilmem hatırlar mısın, geçen sene bu zamanlarda,şikayet edip durduğum ve değerini şimdilerde anladığım denize komşu işimde,
iş-cami mescidsizlik koşturmalarında karşılaşmıştık seninle.
Evet evet o kıytırık telefonla fotoğrafını çeken şaşkın bendim.
Bana kızmadığın hatta tevazu ve anlayışla karşıladığın için tekrar teşekkür ederim.
Ama kayıtsız kalamamıştım sana.Yani mezarın yanında gözlerini kapamış dururken...
Bilmiyorum işte.Sanki insanlara bir şeyler anlatmak istermiş gibiydin.
Orda öyle kimbilir neler duyup görürken ,bambaşka alemlerden haber verir gibiydin.
Dünyaya gözlerini yummak böyle bir şey olmalı demiştim içimden.Sen daha ölmeye çalış melek!İşte böyle ölünür demiştim.
Bahçenin öbür tarafında diğer kediler...Neden diğer kedilerle değildin.
Belki de sorsam söylerdin.Beş Şehir diye çok sevdiğim bir film vardı duymuşsundur,ordaki kedi gibi.Şevket'ın bir kedisi vardı filmde.Sohbet edip,dertleştiği onun gibi.
Anlatsam dinlerdin...
Sonra seni göremedim orda.Sonra zaten ben de başka koşuşturmalar içinde farklı yerlerde buldum kendimi.Ama hep hatırlarım, hatırlatırsın anlatmak istediklerini.
Öyle işte.
Benim hiç kedim olmadı bilge kedi,isimler verdiğim hayali köpeklerim ve hiç göremediğim kuşlarım oldu.Ama bi yerlerde bilge bir kedim var.Belki yine karşılaşırız seninle
Görüşmek üzere...
 
 

 

İşler-güçler,sızlanmalar ve yakınmalar hep aynı. Bahsetmeyeceğim.

Yollar ve yoruluşlar da öyle ,onlardan da.

Buraya da pek uğramıyorum bu yüzden.Bi bakıyorum arkama hep aynı şikayetler.

Sonra anlatacak pek bişey de kalmıyor.Zaten bazı şeyler de yazılamıyor.

Filmlere devam,filmlerle gidilen farklı yerler var.İyki de var.

Geçen hafta okyanusun başrolde olduğu iki filmle okyanusları aşmıştım mesela.(Master and Commander: The Far Side of the World ve Kon -Tiki )

İzlerken deniz kokusunu duyar gibi olmuştum.Yüzme bilmem ama bittiklerinde okyanusu yüzerek geçmiş kadar yorulmuştum.

Yani diyorum ki öyle oluyor işte.Bir film izliyosun ve hiç gitmediğin yerlere gidiyosun.Mesela bazı şarkılar da öyle.Cayman islands'ı ne zaman dinlesem oralarda bi yerlere bisiklete binerken(bisiklete binmesini de bilmem),denize paralel bir yolda giderken buluyorum kendimi.Orda doğup,büyüyüp,yaşlanıyorum.

 Bazen de çok ölüyorum.Mesela,House of Sand and Fog'u izlerken öyle oldu.Nefesimin kesildiğini hissettim.Ve bir kaç kez de öldüm.Cenaze için Birkaç Kilo Hurma'yı izleyip,Sadry'i tanıdığımdan beri kar yağsın istiyorum ama yağmıyor.Hava garip bir şekilde hep güneşli.Ve yazılmayan mektuplar,gitmesi gereken yere gidemiyor.

 

Ve bugün.Bugün, pazar değildi mesela bugün Django'ydu. Django'yu izleyeli yaklaşık olarak 7 saat oldu ama filmin etkisi geçmek bilmiyor.Eve dönüp bir film daha izlemeyi planlamıştım ama Django izin vermedi.Kafamda filmden görüntüler ve aklımda melodileri ile at üstünde yolculuk devam ediyor.

 

 

Çocukluğum televizyonlu odada uyuyor. Biraz Sezen Cumhur Önal'lı müzik yelpazesi
biraz bilmediğim dilde bir uğultuyla tezahurat yapılan şampiyonlar ligi maçlarının özetleri,
ya da güzel dublajlı trt1 filmleri ile.Ama garip bir güvendesin duygusuyla uykuya dalıyor.
Cumartesi günlerinin güneşli sabahlarına uyanmak için.
Sarelleli ekmek tadında hep çizgi filmler,rocksteady ve bebop da var,kuşlar da cıvıldıyor o zamanlar...

Büyümek,işe gitmek hiç sevmediğin bir programı izlemek zorunda kaldığın bir misafirlik gibi.
Sohbete de yabancısın ve o programı izlemekten başka çaren yok.Ve bunu her gün yaşıyorsun.Her gün o asla izlemeyeceğin diziyi,filmi ya da programı izlemek için
bir sürü yolları aşıp ve sabahın da köründe kalkıp geliyosun.
Sohbet sıkıcı,insanlar yabancı, program saçma ama oturup bitmesini beklemek zorundasın.
Eve gelip filmlerine dönüyosun sonra.İyileşmek için.Saçma sapan hayallerini hatırla.Dualarını unutma.Çünkü ancak böyle korunursun...

birbiriylebağlantılıyüzbinlerceyılım vor -3-

Sevgili ikibinoniki,

Birazcık arkandan konuşmak gibi olacak ama yüzüne karşı söyleyemediğimden ,beni yanlış anlamayacağını umarak yazıyorum.
Öncelikle seni hep iyi hatırlayacağımı bilmeni isterim.Yani şimdi düşününce ne biliyim iyi bir yıldın benim için.Tamam başlarda bir yaş daha yaşlanıyor olmanın üzüntüsüyle hakkında ön yargılı davranmış olabilirim.Ama sonra kıyamet ihtimalini bile sevdim senin.
Memur olamadım,yararlı işler yapadım,sözüm ona kariyer merdivenlerini(!) tırmanamadım,annemin istediği bir evlat olamadım belki ama sayende bir sürü film izledim,bir sürü güzel film izledim hem de.C'est Pas Moi, Je Le Jure! ile başlamıştım sana Maboroshi no hikari ile bitirdim.Kahramanlarıma kahramanlar ekledim.Çok güzel kitaplar okudum.Hiç almadığım kadar kitap aldım günlerinde.Güzel insanlarla güzel yerlerde bulundum...
Bana bir oyun oynayıp en miskin zamanlarımda ve hiç çalışmak istemezken bir işle çıkageldin ama bir sürü tatil de getirdin.
Yaz tatili yapıp belki de ilk defa kalıcı bir iş buldum .Şikayet edip sızlanıyorum belki ama olsun sen sağol yine de.
Söyleyemediğim bazı şeyler de var ama sen onları da biliyosun zaten.Mutlu günlerin için de teşekkür ederim.
Keşke dünya için de biraz iyi olabilseydin.Ve üzgünüm ama hakkında yapılan 2012 adlı film de berbattı.

Söyleyeceklerim bu kadardı.İnşallah şu yerine gelen yıl herkes için yaşadığı en güzel yıl olur ama yine de seni unutmayacağımı bilmeni isterim.
Tekrardan hoşçakal.

p.s:Yazının resimdeki İvy teyze ile hiç bir ilgisi yoktur.

kısa, kısa ,kısalar- 4

-Ne zaman mandalina soysam aklıma bebek mandalinalar gelir.Bir keresinde minicik bir mandalina dilimi için öyle demişti babam.
"bak bebek mandalina" onu yemeye kıyamamıştım.Amma da yaptın demeyin ama öyle işte.
Küçük her şey gerçekten de küçüktü benim için yavruydu.yıllarca serçeleri yavru kuşlar sanmıştım.
Kuzuların yenmesine her zaman karşı oldum.
Annemi balık ayıklarken ne zaman izlesem,araya karışmış minicik balıklara içerledim.
Hayat böyle böyle daha da zorlaşıyor.

-Evde geçirebildiğim uyku dışındaki en çok üç saatin en iyi ihtimalle bir buçuk saatini bir filme
kalan bir buçuk saatinde ise ısrarla yedirilen yemek,su yerine içtiğim çayla salonda oturup;
hala hayatta,sağ salim ve tek parça olduğumu
annemlere ispat için değerlendirirken izlediğim Kelime Oyunu ile geçiyorum.
Bence Kelime Oyunu'na katılanlar evde ,soruları bildikçe aile eşrafı tarafından verilen gazla soluğu programda alanlar.
Aslında çok gaza gelen bir insanımdır ama yok baba ben adımı bile unuturum orda diyip odama gidiyorum sonra.

-Otobüsteki amca yanındaki, çok bunaldığını söyleyen diğer amcaya:
"boşver zaten altı gün kalmış" dedi."Kıyametin kopmasına."
Sonra güldüler ve boşverdiler yorgun argın eve dönüş yolunda.
Onları bilmem ama benim kıyametim her halukarda kopacak.Belki bir mektup yazarım 21 aralığa.
21 aralıkta kıyamet kopmazsa açma
diye de not düşerim.Ancak bu kadar cesur olabilirim.

-Mor çerçeveli bir gözlüğüm vardı.Kenarlarında süsleri de olan.O zamana kadar başıma gelen en güzel şeydi o gözlük.
Muhtemelen ssk'nın karşıladığı en muhteşem gözlüğü kapmıştım.
Hala şu çok bilmiş bıdıklara benzeyebiliyorken aynı zamanda kendimi iyi de hissettirebiliyordu o gözlük.
Gözüm gibi bakıyordum.
Gerçi bir kere camdan aşağıya sarkarkan, tam dördüncü kattan yere düşmüştü.
Az daha peşinden gidiyodum kurtarmaya.
paramparça olduğunu sanarkan camı bile çizilmemişti.
Sonra ne oldu da başka bir gözlük aldım orasını hatırlamıyorum,büyüdüm müydü o ara.Sanırım öyle sandılar.

 

Burada hiç karınca yok hem de hiç.Sadece arada bir,bi kaç sinek görüyorum o kadar.Bir de monitörlerin kenarlarına yapıştırılmış yapmacık,samimiyetsiz uğur böceklerini hem de hergün.
Evden hamam böceğimi getirdim ben de. onu iliştirdim önce klavyeye sonra monitörün tam köşesine.ay o ne diyip irkilmeleri de yetiyor...
Onların gözünde garip olmak bana iyi geliyor.
 
Bana hep öğreneceksin diyorlar.Her afallayışta.İşin kurallarını öğreneceksin.Arkasından konuşup yüze gülmeyi,nefret ederken seviyormuş gibi yapmayı öğreneceksin.Dedikodudan sorumlu açıkgöz muhasebe müdürü de öyle söyledi.O da benim gibiymiş de onbeşyılda bu işi çok iyi öğrenmiş.
Paranoyaklıktan ve şüpheden sorumlu müdür ,bana gelip gidip dikkatli ol diyor yanındakilere güvenme.Kasa bu çok önemlidir.Ona göre herkes hırsız çünkü.Gelip gidip para sayıyor.Aptal olduğumu düşünüyor. 
Yanımdaki pek yetkili sorumlu ve sorunlu abla bu aralar bana çok iyi davranıyor.Korkuyorum.Anlaşamadığım insanlarla anlaşmaya başlamak korkutucu geliyor.Aramızdaki iletişimi en aza indirmeye gayret ederken,çantamdaki kitabı gördü ,izlediğim filmleri sordu,telefon numaramı aldı,hayatımla ilgili sorular sorup akıllar verdi,korktum.

Bazen yoğunluğun en yoğunluğunda sessizce kapıya yaklaşıp çaktırmadan dışarı sıyrılıp ,hıphızlıca koşsam diyorum.
Çok hızlı koşarım ben.ThunderCats'teki Cheetara kadar olmasa da çok hızlı koşarım.Onlar yokluğumu anlayana kadar epey uzaklaşmış olurum.
Bir gün deneyeceğim galiba. 

"Dur gevşeme. Zulüm, Allah’tan hariç!"

Bazen ve hatta çok sık olarak Anadolu'dan Görünüm mü Perde arkası'nın mı net olarak hatırlayamadığım o programın
köy manzaraları eşliğindeki acıklı mı acıklı melodisi çalıyor arka fonda.
Taş Devri'nin Körfez Savaşı ile kesildiği ve haber uzadıkça tekrar çizgi filme dönülmeyeceğini anladığımız zamanların
spontene çevirili umutsuzluğuna tekabül ediyor hüznü.
Petrole bulanmış kuş ve o meşhur üzüntülü şarkıya bırakıyor yerini.
Cama yüzümüzü dayamış karla gelecek tatilin nöbetini tuttarken yere düşen her kar tanesinin erimesini görmek gibi.
yine de bembeyaz bir sabaha uyanma duası ediyoruz.
Susam sokağı başlasın artık!

 Ve zalimler yakamıza yapıştığında,bunaldığımızda Gazze,Suriye,ölen gencecik çocuklar,görmezden gelinen ölüm oruçları ve daha bir çok acı etrafımızı kuşatmışken
insan bir süper kahraman bekliyor.Gelip her şeyi yoluna koysa,sükün bulsak,sahipsiz olmadığımızı anlasalar zalimler günlerini görseler diye!
Mesala Çağrı'daki gibi uzaktan atıyla heybetle Hamza gelse.Korku salsa zalimlere.Gölgesine saklansak,ferahlasak.
Melek orduları olsa yine.Bu sefer Vahşi de olmasa...

Melek aşağı melek yukarı,melek sağa ve melek solayken,telefon çalıyor ben o sırada çok konuşan amcanın ardı ardına sorularına yetişmeye çalışırken
bir de mail geliyor.Maile söylenenler ve amcaya yazılanlar.Birbirine karıştı.
Yanlış fiyat verdik!
Tam o sırada içeriden birileri bana sesleniyor.
Ben orada değilim aslında tam o sırada çok farklı bir yerde
bir şeyleri değiştirmeye çalışıyorum.Bu filmi de nerden çıkardım.Affet beni Sparky,Allah'ım affet.
Telefon ısrarla çalmaya devam ediyor,kulağı tırmalayan o mekanik delirtici melodi tüm mekanı kaplıyor.
Yetkili abla telefona yakın ama bakmıyor.
Telefona bakmayı sevmezmiş.Arananın kendi olduğunu bile bile benim infilak etmemi bekliyor.
Saat 11:11.Safsata bunlar!
Ben küçük bir çıldırış geçirip bin parçaya ayrılıyorum.
Ortaya saçılan milyonlarca melek parçası ve arka fonda tabiki Where is My Mind çalıyor.

" Yama… Sadece bir yama… Bunu hiç unutma, Tusya, her şey bir yanılsama…"

Annemlerin evde bıraktığı çocukluk günlerinden bir sıkıntı var aklımda.Çaresizlikle karışık yalnızlık duygusu öyle.Televizyon açık,henüz hava kararmamış dışarıdan çocuk sesleri gelirken biz camın kenarından dışarıyı izliyoruz.Annem tembihlemiş dışarı çıkmayın,vakitlice yatın.Perdeleri çekme vakti gelirken akşam ezanı okunuyor.Perdeleri çekiyorum.Holün ışığı yanıyor.Holün ışığı yanarken salon karanlıksa çok sıkıntılı olur.Televizyon salonda.Yataklarımız da öyle.The Last Emperor var Son İmparator.Trt 1'de.Onu izliyoruz.Dokuzda uyumuş olmalıyız,film devam ediyor sıkılsam da kanal değiştiremiyorum.Kardeşlerim çoktan uyumuş.Film amma da uzunmuş bitmedi diyorum saat dokuza yaklaşırken sıkıntı artıyor yarın okul var uyumam gerek telaşı başlıyor.Film bitmek bilmiyor saat 10 olmuş annemler şimdi gelir diyorum,ben uyuma numarası da yapamam gözlerimı kıpraştırırım biliyorum.Televizyonu kapatamam bu filmle uyukuya dalmak zorundayım,uyuyamıyorum.Sıkıntı çaresizliğe dönüşüyor.Salonun ışığını açmalıydım diyorum,sıkıntı korkuya dönüşüyor.Film korkunç değil de çocuk çok çaresiz.Ağlamaklı sıkıntı bir anahtar sesiyle uykuya dönüşüyor.Bernardo Bertolucci,beni affet.


 Yarın iş var ve ben uyuyamıyorum,film bitmiyor.

“Kendime bir otomobil çarpsın coşkusu…”

-Çaycı teyzeden çay isteyemiyorum.Üzülür gibi oluyorum.
Bunu söylediğimde etrafımdakilerin " ama onun işi bu!" tepkisinde gidip kendim de alamıyorum dolayısıyla çay içemiyorum,muzdaribim.
Ama çaycı teyze etrafı da temizleyip, süpürüp, bardakları da yıkayıp çay yapıp, çay dağıtıyor. O benden daha muzdarip.
Çaylarımı eve saklıyorum bundan.Hem böylelikle eve dönmenin bir anlamı bir önemi de oluyor...
Sabah yola çıkmanın da Tutunamayanlar tesellisi var,kıta değiştirmenin boğazdan geçiyorum'u.İki katlı otobüsle hem de.
Sonra iş-sayılar.Sayılar da sayılar.
Faturanızın da Allah cezasını versin irsaliyenizin de diyorum .Ve kdv'nin de bin türlü.
Bu kadar çok sayı ,bu kadar çok hesap benim başımı döndürüyor.Bu hesap kitap bana fazla .Çokça hesap ortada kitap da yok.Kitap olsa canım feda.
Bir de bu hesaplar sadece rakamlardan da değil.Bir avuç insanın saçma salak çıkar hesapları (ne kadar da çok hesap dedim),ego hesapları.
Birbirinin arkasından konuşmalar.Benim aklım ermiyor ermesin.Neymiş böyle ortamlarda safa yatıp takip etmeliymişim insanları.
Herkesle aramı iyi tutmalıymışım da ne olup bittiğini anlamaya çalışmalı, insanlara ona göre davranmalıymışım.
Ben yapamam ki.Hesaplayıp planlayıp konuşamam ki.Hiç bir zaman yapamadım ki.Beni dışlamalarını ,beceremeyeceğimi anlamalarını bekliyorum.İstifa edilemeyen,kaçılamayan iş yapmışlar kovulmayı bekliyorum.Erdal bakkala dönüşmeden,Amin.

Bazı kitapları okumayı, bazı filmleri izlemeyi sonralara ertelemek ,yaşamak için bir nedenin olması ya da elindeki mevcut nedenlerin bitmemesi için...
Korkuyu Beklerken aklımda,Tehlikeli Oyunlar her daim yanı başımdayken -geç de olsa -Tutunamayanlar da elimde şimdi.

" ben dünyaya karşı 'durmak' ile meşhurum"

Ben Papillon olamazdım belki Luis Dega belki de daha baştan kaybeden Clusiot'umdur dedim kendi kendime.
Bazen olur öyle kafamdan geçeni farketmeden seslice de söyleyiverdiğim.
Geçenlerde pazar günü de çalışıyor musunuz diyen bir telefon sesine de sarı tuvalet terliğini bilir misin demişim.Hani kenarı kopuk olur ya.
Halbuki ben bunu da düşündüğümü sanmıştım.
Pardon anlamadım dedi.Allah'tan anlamadı.Anlasaydı daha çok üzülebilirdim.
Bazen etrafımdakiler anlamaz gözlerle yine ne diyo bu salak der gibi bakıyorlar.Baksınlar!
Ben onların saçmalıklarına karışıyor muyum.Bir de ayıp olmasın diye söylediklerini dinler gibi yapıyorum pek anlamasam da.
Yoksa banane avon'dan bilmem neden.
Ben bunları düşünürken kadın telefonda bir şeyler anlatıyor birilerine.
Hiç kemkümlemiyor.Ben hiç beceremedim böyle konuşmayı.
Kadın ,olur olmaz -ki bu konuşma başlı başına yerli yersiz- her cümleyi gereksiz bir sahiplenme eki ile sahipleniyor.
"bilmemkim hanımcığım,kaşecime de söyledim,elemanım yok,kuryem de şimdi çıktı"
buralar hep benim demeye çalışıyor sanki.
Buralar benden sorulur.
Ya da belki de işini sahipleniyor.Ben hiç bir işi böyle sahiplenemedim hayallerim dışında.
Hala düşünüyor muyum yoksa bütün bunları söyledim mi ikileminde melek diye bir ses duyup istemsizce hoop diyorum.Ya da demiyorum.Kendimi bir keşmekeş trafiğin içinde buluyorum dalıp giderken.Sonra bi bakmışım tekrar sabah olmuş ve ben aynı yoladüşüncelere tekrar koyuluyorum.

"bu duygu bana çok çok bana beliğ"

 

Kariyer hayatımda(!) İsmail Abi ile yarışır değişikliklerle yine ,bu sefer bambaşka bir işle dünyanın içine düştüm.Kredi kartlarının,faturaların,kartvizitlerin,
pazarlamacı ses tonlu soğuk merhabalı-günaydınlı insanlar arasına.
Varsayıyorum ki ben,yanıbaşımda bir tanıdıkla gurbetteyim.Kısa ya da belki uzun süreli hayat seyahati.Sabah 6.00-20:00 arası Erdal Bakkaldan halliceyim.
İyimser bir bakışla Rotring kalemler,tombo uçlar arasında belki de bir cennetteyim.
Hayallerimin ülkesinden ,filmlerimden kısa süreli ayrılık.Tüm kahramanlarımla birlikte mesaideyim.
Geri geleceğim.Bir takım saçma salak hayallerime kavuşmak için para biriktirip hem de;mücadele edeceğim,karalıyım.
O zamana kadar;kredi kartlarından,eşyalardan,tabak tencere takımlarından,otomatik salata kurutucusundan,eşyalardan,plastik çiçeklerden,
yapmacık gülümsemelerden,rakamlardan,boyunlarında zincirleriyle plaza insanlarından,kırık dökük dualarımı kaybetmekten,dünyanın üzerime yapışıp kalmasından O'na sığınırım,amin.

Yedinci Gün

Ben şanslıydım.Yeni kitabı uzun süre bekleyenlerden değildim.Suskunlar'ı,Amat'ı ve Puslu Kıtalar Atlası'nı arka arkaya yalayıp yutup ve tam da özlemeye başlamışken geldi yeni kitabın müjdesi.Bugün de kendisi.

Alır almaz sayfa sayısına baktım sadece 240 sayfacık.Başlarsam iki güne biter korkusuyla bakışıp duruyoruz epeydir.Ama bir yandan da deli gibi merak ediyorum.Sanırım artık dayanamayıp başlayacağım ben,hadi bana eyvallah.

"Aklıyla olduğu kadar gözleriyle de gördükleri kendisine fazlaca ağırlık vermiş olacak ki Ulu Hakanımız havagazı lambasını kapattı ve o karanlıkta bir sayepuşun altındaki yaldızlı koltuğa oturdu..."

"hoop gitti kafa"

Bir işle uğraşırken,yolculuk yaparken ya da uyumaya çabalarken düşündüklerimi,aklımdan gelip geçenleri hemen anında kaydeden bir zımbırtı olsaydı bir kitap dolusu saçmalığım olurdu;

İzlediğim filmlerden bazı kahramanlar zaman zaman bir vesileyle ortaya çıkıp kendilerini hatırlatıyolar.Uxbal,Amador Fiorya,Lilja ve Volodya,Axel,Grace ,Yuji,Madi,Agrin,Chobo ve niceleri... Bazen sanki onlar bir yerlerde yaşamaya devam ediyolamış ya da hala hayattalarmış gibi.Napıyolardır acep diye salak salak düşünceler içine bile girebiliyorum.

Onlardan biri de bu aralar sıkça hatırladığım Gelsomina.La Strada'yı yeniden izlemelisin sinyali olmalı.

Hazirandan-ağustosa bakınca daha çok varmış gibiydi.
Şimdi ağustostan hazirana geri dönüp bakıyorum da daha dün ordaymışım ,yeni gelmişim gibi.Çabucak gelip geçti.Aslında yaz mevsimini sevmiyorum ama yaz tatiline saklanmak iyiydi.
Erteleyip,erteleyip ertelemek bir bahaneyle sonraya bırakmak güzeldi bazı şeyleri.
Şimdi yeniden yapmamız gerekenleri,mecburiyetleri hatırlatan mevsimler kapıda ya da değil.

Yaşadıklarımı tekrar tekrar yaşamak,beynimin içinden geçmişten geçmemişten konuşmak,konuştuklarımı tekrar tekrar konuşmak."neden öyle dedim ki","neden öyle demedim ki","neden öyle yaptımki'li cümlelerle,bu kafa sesiyle yaşamak çok yorucu.

İnsan ne kadar ölmek istese de ,ölümden korkmadığını söyleyip ve hatta intiharı düşünse bile bazı şeylere cesaret edemez gibi geliyo bana.
Örneğin rus ruleti.Filmlerde bile izlemek çok zorken o sahneleri, bir silah alıp beynime dayayamazdım.(13 Tzameti'yi izlerken neler çektim)
Ya da ölümden korkmadığımı söyleyip dursam da o oyunu oynayamazdım ben.
Sanırım daha yeterince delirmedim.

Bebeklerle konuşma becerisi diye bir şey varsa ben de ondan zerre yok.Onları çok çok sevsem de hanimiş de hanimiş,agucuk da agucuk şeklinde konuşmaları hiç beceremiyorum.Bundan ilk tanışıklık sırası biraz stresli,nasıl iletişim kursam stresi.Hem de yanındaki arkadaşın bebek dilinden türlü seslenmelerle bebeği havalara atıp kahkalar attırırken,senin "hey nasılsın bebekcik" şeklindeki yaklaşımın başta bebek olmak üzere herkese garip gelebilir.Ama yine de onları gülümsetebiliyorum bu garip yaklaşımla hem de :)

 Sight&Sound, yönetmenlerin en iyi 10 film listelerini inceleyip duruyorum öğleden beri.İzlemem gereken filmleri tespit ediyorum.Sevdiğim yönetmenlerin listelerine bakıyorum.Kendi listeme de baktım.Bir Zamanlar Anadolu'da var.Muhsin Bey var,Masumiyet var,Sevmek Zamanı var,idi i smotri var,Arizona Dream var,Akahige var.Sonra Geleceğe Dönüş göz kırptı ordan.Hiç favori film listesinde Geleceğe Dönüş olan bir yönetmen olurmuymuş olmazmış olmamış da zaten.

...iyki de öyle bir zımbırtı yok.

 

Anane evi bayram şekeri hüznü.Her bayram şekerlikte o sütlü ,kakaolu ,sevimsiz şekeri bulmanın verdiği hüzün.

kadrolu anane şekeri.

Babannemde Lord.Şirin içi hindistancevizli gibi yumuşak,diş ağrıtıcı tabir ettiğimiz çok tatlı yarı çikolatalardan.Sevimli,şirin şekerlik içinden göz kırpan. 

Amcamlarda minik tadelle ve minik hobi mutluluğu.Babamın inatla her bayram aldığı tadı kötü çıkar mı gerimli badem şekeri ya da nikah şekeri şekerleri.

Komşumuz,akrabamız Kemal amcalarda istisnasız her bayram renkli ambalajlı,iri kıyım sakızımsı&çikolatamsı isimsiz şekerler.Bence bir bayramda alınmış ancak hiç bitmediğinden diğer bayramlar için de kullanılan.Şekerlik uzatılınca almamak olmaz,eve gidince anne ihtarıyla yenmez.Ya da bir ısırık alıp atıldığı da olmuştur.Bütünüyle yenmezse fena değildir.

Bir bayram eziyeti olarak ev yapımı baklava çilesi."Bayramda kusana kadar baklava yenmelidir" yazısız kanunun soncu.Bir baklavayı bugüne kadar bütünüyle yediği görülmemiş biri için en zorlu dakikalar.Üst kabuğu yenip gerisi anne ya da kardeş en kötü ihtimalle baba tarafından süpürülür.

Yanında yaprak dolması varsa dolmaya sığınılır.

 

Aslında bu bir bayram yazısı değildir.Zaten Bayramların ikinci günü de pek bayram gibi değil.Bayram,bayram sabahından ibaretken ikinci gün ,bayramı umutsuzca sürdürme çabası gibi değil mi.