Annemler olmadığı için bütün iğrenç ev işleri bana kaldı, hayır pek bi hayat doluydum,ruh halim pek bi iyiyiydi daha da bi iyileşti şimdi!

Hayatıma;
"-akşama ne yapsam"
gibi değişik cümleler eklendi.Evsel bi sürü garip dert,sorun da cabası (faturalar,tıkanmış lavobolar vs.) ee tabi bi de yaptığım sakarlıklar var umarım annemler geldiğinde beni tek parça ve akıl sağlığım bozulmadan bulabilirler :/ neyse işte bu garip süreç(yakında blogta pasta,börek tarifleri görürseniz şaşmayın :| ) beni korkutmakla birlikte oyalanmama da sebeb olmuyo değil ancak kpss kursuna kayıt olmamla ev işlerine gark olmam aynı zamanlara denk geldiğinden ders çalışamama durumu ortaya çıktı, yeterince ders çalışamıyorum malesef...
Neyse...
Geçenlerde kardeşimin gömleklerini ütülerken düşünüp durdum hayatımı,yaşadıklarımı.bana öyle olur bazen...(Bulaşık yıkarken de çok oluyo) yani hani ütü masasının başında değilde başka yerlerde başka zamanlardaymışım gibi, hayatımın başka dilimlerinde...
Ütü yaparken hayat sorgulamak garipti...
Keşke ben de hayatımı ütüleyebilsem ve herşey düzelse diye salakça şeyler düşündüm.gömleğe özendim resmen!
Kafayı yavaştan sıyırıyorum kesin...
gidiyim de bulaşıkları yıkıyım ben!

ölürsem kabrime gelin isterim

Yaklaşık bir saat önce kafama teflon tava düştü bi elimde buz torbasıyla yazıyorum bu yazıyı ola ki son yazım falan olur anarsınız bir talihsiz mlk vardı diye:) şaka bi yana gerçekten feci tırsmış durumdayım tava epey yüksekten mutfak dolabından düştü ve şu tefalin en büyük boy tavalarındandı düştükden sonraki acıyı tarif edemem.Evde kimse de yok ,annemler uzaktalar zaten acıların çocuğu modundayım şu bahsettiğim manevi yalnızlık hali görünür hale gelmiş tava da kafama düşünce oturdum ağladım hüngür hüngür.Kimseye de söyleyemiyorum napsam diye arayıp teleşlandırmak istemiyorum ama kafam da zonkluyo hala daha doğrusu yüzüm zonkluyo ve gözümün kenarında simsiyah bi şişlik oluştu ölürmüyüm ki cidden?Beyin sarsıntısı falan geçiriyo olsam bu yazıyı yazamazdım ama demi?off iz kalır mı ki acep?
Nefret ediyorum senden tava!

karmakarışıklaştıramadıklarımızdan mısınız???

 

Kalabalıkların arasına karışmak her zaman zor olmuştur benim için.Özellikle de geçtiğimiz bayram bunu daha iyi anladım...İnsanlardan kaçmaya çalıştıkça daha çok üstüme geldiler ve hatta yakalayıp sorguya çektiler. Sonra hüküm verdiler hatta benim adıma planlar bile yaptılar.Sanki hayat bu kadar basit,bu kadar nesnel,bu kadar tanımlanabilir ve planlanabilirmiş gibi hayatla yaşamla ilgili rahat ve kesin ifadeler kullandılar.Oysa ki ben hayatın böyle olmadığını çoktandır anlamışken...Ne zaman evlenmem gerektiğinden,iş bulmam gerektiğinden ve bissürü şeyleri sıraladılar...Umutsuz bi vakaydım onların gözünde...Tipik diyaloglar yaşadım çokça akıl verdiler.Kendilerinden geçmiş bi şekilde hayatın gerçeklerinden bahsederken gözlerimdeki kayıtsız bakışı bile farketmediler,onları dinlemediğimi dahi anlamadılar,anlayamazlardı da...
Zaten karışık ve hep karışık halimi daha da bi karıştırıp evlerinin yolunu tuttular!
ve mlk daha da bi karman ve çormandır artık...!

Biri Bana mı Seslendi...?

Hücrelerime işlemiş karamsarlığımdan,
Bitmek tükenmek bilmeyen bu hüzünlü hallerimden,
Yakamı bırakmayan bu aptal melankoliden,
Kendimi ifade edemeyişim,Hayata & insanlara ayak uyduramayışımdan,
Yeniden ve yeniden yaşadığım hayal kırıklıklarından,
Buna rağmen olaylardan ders almayışımdan,
Üstüne üstelik hayalperestliğimden,

"Salaklığımdan",

vs.vs.vs ...............

Yoruldum & Bıktım & Usandım kendimden!